یادداشت های قایمکی من

لاله جونم خوش اومدی ! درسته که طی عملیات مخفی سازی برای دست نیافتن دیگر دوستان یه سکته ناقص زدم و ٨ سال زحمتم تا لب پرتگاه رفت و برگشت .. ولی خب شکر خدا هستیم و اگه عمری باقی بود ادامه خواهیم داد .

کم کم دارم برای دوروبری های خودم مینویسم ...

نه که لاله اینجا رو خوند این احساس بهم دست بده ها نه .. من هیچ چیز قایمی از لاله نداشته و ندارم .. اونایی هم که اینجا مینویسم .. ١٠٠ برابرشو میدونه ..ولی خب فکر اینکه الباقی هم اینجوری بیان و پیدام کنن یه جورایی اذیتم میکنه ..

منکه اسرار مگو نمینویسم ..ولی خب نیازی نیست همه جزئیات زندگی منو بدونن ! شاید یه روزی دممو بذارم رو کولم و برم .. یه جا در کمال بیخبری بنویسم .. عین باقی افراد که بی هیچ نشانی میرن .. و بی هیچ نشانی میان !

نمیدونم ..شایدم پررو بازی دربیارم و بمونم ..

در هر حال به احتمال قوی این آخرین پست من در سال ٨٨ است

شاید سال دیگه اینجا باشم .. شایدم برم !

این آدرس رو حفظ میکنم .. چون جزو اولین نفراتی بودم که تو پرشین بلاگ ثبت نام کردم !

آبجی به دل نگیری ها .. این قضیه هیچ ربطی به تو نداره .. من از احتمالات بعدی میترسم ! جای دیگه هم برم آدرسشو به تو یکی میدم

نظرات ()